Zondag vieren Tom (bijna 5) en Sam (2) hun respectievelijke verjaardagen. De organisatie, logistiek en infrastructuur hebben zij uitbesteed aan hun ouders Pascale en Luc. Grote genade, dit klinkt haast als zo'n typisch kattenblog waarbij de rechtmatige eigenaren van het kattengebroed zich presenteren als hun personeel.

Enfin, bij een verjaardag viert men de geboorte en daarom even een korte terugblik. Tom is geboren op 12 februari 2005 om 21:30, woog 2800 gram en was klein van stuk. Tegenwoordig ziet hij er zo uit.

Sam is mijn petekind en geboren op 25 januari 2008 om 08:49 uur, woog 3970 gram en was ook klein van stuk. Hij is verzot op de 1-jarige dochter van Suus die hij graag mag aflebberen. Sam heeft de blonde krullen.

Het was een kinderfeest zoals het hoort te zijn, met veel familie, vrienden en vooral kinderen. O ja, en niet te vergeten de Chimay. 's Avonds aten we soep, hot-dogs en hamburgers en thuis kon ik nog net Feyenoord onterecht van AZ zien verliezen.

Buiten was het ongeveer drie graden Celsius maar wat een verschil is dat toch met de winterse temperaturen van een paar weken eerder. De kinderen hebben zich er goed vermaakt. Een impressie in 14 foto's.

• #01 Luchiano (12) probeert met een voetbal zijn neef Marnix in het houten huisje te raken.
• #02 Tom ziet er stoer uit op de step met een politiehelm op zijn kop.
• #03 Diana (3) houdt de zaak van bovenaf in de gaten, de verrekijker helpt daarbij.
• #04 Na het opzichterswerk mag Diana even ontspannen op de schommel.
• #05 Neef Marnix (14) is op zoek naar een nieuwe Hyves profielfoto. Deze?
• #06 Diana is dol op kippen en vroeg aan deze: "Leg eens een ei?"
• #07 Idyllische overview met Luchiano, Diana en de blokhut op palen.
• #08 Tijd om eten te koken in de kinderkeuken.
• #09 Oma Truus en Luc pakken een discobal uit voor Tom.
• #10 Pascale en Sam die net uit zijn bed komt begroeten diens lievelingsvriendin.
• #11 Na het masker van Darth Vader probeert Diana het met Tom's politiehelm.
• #12 Sam pakt ons kado uit en krijgt daarbij hulp van vele kinderen.
• #13 Luchiano en Marnix in karakteristieke, liggende pose. Gamen kost kracht.
• #14 Ook de oranje skelter ontsnapte niet aan Diana's aandacht.

Tot zover Borkel dat volgens KPN min of meer in Belgie ligt.

Posted by CasaSpider at 6:00 PM | Permalink | Comments (4)

Samen met Luchiano (12) en Diana (3) rijd ik naar Breda waar we een paar dingen moeten regelen. Het zijn een beetje vreemde dagen. Nou ja vreemd, ze zijn zelfs raar te noemen. We hebben het prima naar onze zin in de stad waar we op verzoek van Diana internationaal toprestaurant McDonalds aandoen. Ik heb nog wel zin in een trappistje, maar de terrasjes zien me er toch net iets te koud uit.

En dan wil ik ook nog naar de Mediamarkt om een USB-oplader voor in de auto te kopen. Zo'n ding dat je in je sigarenaansteker of de extra 12-volts aansluiting steekt en waar twee of meer USB-aansluitingen op zitten voor de telefoon en de TomTom. Ideaal gewoon.

Helaas heeft Luchiano last van zijn benen, beenpijn noemt hij dat. Het kan de groei zijn, maar ik maak me er toch een beetje ongerust over. We besluiten de Mediamarkt te laten voor wat hij is en rijden naar huis.

Bij Bart Smit hebben we voor Diana een Darth Vader carnavalspakje gekocht. Ze is echter zo moe dat ze meteen naar bed wil met haar chupatina, dat is een oud blauw kussen. Chupatina betekent vrij vertaald iets van klein zuigertje. Na een kwartier hoor ik via de intercom echter activiteit in haar kamer en daar komt ze de trap al af.

"Ik wil mijn masker", zegt ze. Even later staat een gevaarlijke versie van Darth Vader voor ons: Darth Diana.

Posted by CasaSpider at 8:46 PM | Permalink | Comments (7)

Op zaterdag 23 januari 2010 heeft de firma Edda Glas BV (website) in onze straat de neuslatten vervangen. Wat in vredesnaam is een neuslat?

Neuslat. Het meranti hardhouten latje bij een raamkozijn. De neus moet minimaal 5 mm oversteken vanaf de rand van de dorpel tot het begin van de neus, met andere woorden: ventilatieruim.

Zelf verkeerde ik in de veronderstelling dat we nieuwe kozijnen kregen maar het betrof dus een neuslat. Bij het plaatsen van de nieuwe neuslat beschadigde de werkman onze dubbelglazen ruit. Hij ging dit zelf melden, wij hoefden niets te doen, er wordt een nieuwe ruit geplaatst.

Maar niet in de wereld van druktemakertje CasaSpider. Neen, in dat universum denkt de werkman: "Shit, alweer een ruit verknald. Die mensen zien er niet al te snugger uit, die vergeten dat vast. Ik zeg mooi niks tegen de baas. Toedeledokie."

Aangezien we verder ook niets meer vernemen van Edda Glas BV besluit Casa eens poolshoogte te nemen. De man van Edda Glas BV weet meteen waarover het gaat. "Ja, dat is gemeld en de ruit is al besteld. Morgen zijn we toevallig toch in Rijen. Schikt het als we hem zaterdagochtend plaatsen?"

Zo, dat is ook weer geregeld door het kleine druktemakertje. Zijn er dan helemaal geen dingen waar men zich terecht druk over kan maken? Geloof me, die zijn er ook.

Posted by CasaSpider at 7:00 AM | Permalink | Comments (9)

In november 2009 zijn er schoolfoto's gemaakt van Luchiano (12). Foto's voor zijn school-id, maar ook een pakket met een klassenfoto, een grote foto, vier kleine en een stickervel met Luchiano's hoofd daarop. Met de kwaliteit van de foto's is niets mis. Ik wilde niet alle foto's hebben en liet Luchiano de resterende terug naar school brengen. Dat kon echter niet, ze moesten opgestuurd worden naar Vandenberg-ID (website). Dat was mij iets te dol: "Ze komen ze maar halen."

Vorige week lag er plots een rekening in de bus van Vandenberg-ID met een begeleidende brief. Aangezien de foto's niet zijn geretourneerd heb ik ze dus gekocht en moet de verschuldigde 15,75 euro betalen. Ik vraag mij af of dat zomaar kan en begin me al lichtjes op te winden.

Het gaat om een relatief klein bedrag maar toch wil ik het bedrijf even bellen. Gewoon om te horen wat zij van deze handelwijze vinden. "Stel ik stop een envelop met een foto bij u in de bus en als u hem niet binnen twee weken terugstuurt moet u mij 80 euro betalen" en meer van dat soort scenario's schieten door mijn hoofd. Ook heb ik al een brief in gedachten voor het Beatrix College waarin ik Luchiano verbied om ooit nog op een klassenfoto te staan.

Een dame die zich voorstelt als Wilma neemt namens Vandenberg-ID de telefoon op. Als ik haar vertel dat ik vraagtekens heb bij de procedure met de foto's legt ze me deze meteen uit. De kinderen krijgen de foto's mee naar huis en sturen de niet gewenste foto's in een antwoordenvelop gratis terug.

Huh? Antwoordenvelop? Gratis? Dat is mij allemaal kennelijk ontgaan. "Dat klinkt allemaal een stuk sympathieker dan ik had gedacht", zeg ik tegen Wilma. Ze gaat nog verder: "Oh, ik zie dat dit de eerste herinnering is. Als u wilt mag u de foto's nog steeds retourneren."

Als ik de hoorn neerleg is mijn aanvankelijke agressie omgesmolten in begrip en sympathie. We houden de foto's.

Posted by CasaSpider at 7:00 PM | Permalink | Comments (10)

Onze Diana (3) is geboren op Curacao, dat is algemeen bekend. Als we op zondagavond terugkwamen van het Happy Hour haalden we vaak eten bij de Chinees aan de Rotterdamweg.

Tegenover die Chinees zit een Panaderia (bakker) waar tegen die tijd veel volk op af kwam. Ze verkochten er heerlijke Pan Dushi, letterlijk zoet brood. Vooral de kinderen waren er dol op.

Zaterdag was ik bij Albert Heijn en zag een plastic doosje met daarin twee Zeeuwse Bolussen. Het nuttigen van haar avondeten kostte Diana een hele tijd, maar toen ze daarna een Zeeuwse Bolus kreeg was die zo verdwenen.

Zondag is Bolus #2 aan de beurt. De smaak van een Zeeuwse Bolus doet sterk denken aan Pan Dushi. Het brengt bij Diana onbewust herinneringen terug van haar geboorte-eiland.

Groeten aan de familie Maat in Zeeland die ook een speciale band heeft met Curacao.

Posted by CasaSpider at 4:00 PM | Permalink | Comments (8)

Wat is er op zondagochtend lekkerder dan een stokbroodje met krabsalade bij een mok verse, dampende koffie? Diana (3) helpt me met het stokbrood. Eerst ontdooien we het in de magnetron en dan smeren we er boter op. Dat is nog een beetje moeilijk voor haar en ik kijk toe welke methode ze gebruikt voor het smeren.

CasaSpider: "Hoe smeer jij?"
Diana: "Goed."

Als mijn stokbrood klaar is draagt ze het bord naar de tafel. Haar eigen ontbijt heeft ze nog niet op, ze is net als haar broer geen snelle eter.

Diana: "Heb ik het bordje goed gedragen?"
CasaSpider: "Ja, dat heb je perfect gedaan. Maar nu je eigen boterham opeten, kijken wie het eerste klaar is."
Diana: "Papa, we doen geen race."

Posted by CasaSpider at 10:40 AM | Permalink | Comments (7)

Sommige dingen zijn gemakkelijk met sommige apparaten maar andere dingen weer een stuk moeilijker. Zo kan men met een heggenschaar eenvoudig een heg netjes maken maar is deze minder geschikt om een kapsel mee te fatsoeneren.

Een inleiding tot een voor slechts een klein gezelschap interessant gegeven. Ergens in 1988 of 1989 was ik net Database Administrator bij de Detam. Wij werkten met het Codasyl Netwerk DBMS IDS-2 op een Honeywell-Bull DPS8 mainframe met GCOS8 als Operating System. In die tijd blaakte Bull van het zelfvertrouwen en grapte men dat GCOS stond voor God's Chosen Operating System. Nu piepen ze wel anders.

Relationele database management systemen (RDBMS) waren in opmars en samen met Data Administrator Jan Dijkstra bezocht ik een seminar van professor dr. J.F. Vandenbulcke. Hij vertelde ons over de taal SQL (Structured Query Language) en hoe gemakkelijk men, vergeleken met talen als Cobol of C, er gegevens uit databases mee kon opvragen.

Stel men heeft een tabel met de naam SPELERS. Het enige (relevante) attribuut is het veld BONDSNUMMER. Een rapport met alle gegevens, gesorteerd op bondsnummer krijgt men met de volgende query: SELECT BONDSNUMMER FROM SPELERS ORDER BY BONDSNUMMER DESC.

Heel eenvoudig. Maar hoe krijgt men als resultaat alleen de drie hoogste bondsnummers? Vreemd genoeg is dat in standaard SQL plotseling veel complexer:

SELECT BONDSNUMMER
FROM SPELERS A
WHERE 3 > (SELECT COUNT(*) FROM SPELERS B WHERE A.BONDSNUMMER < B.BONDSNUMMER)
ORDER BY BONDSNUMMER DESC;

Soms is rond beter, soms vierkant. Zijn er hier nog programmeurs in de zaal?

Posted by CasaSpider at 8:15 PM | Permalink | Comments (18)

Dinsdagavond begint na een lange, verlengde winterstop eindelijk de voetbaltraining van Rijen D4 weer voor Luchiano (12). Bijna alle kinderen zijn present in de ijzige kou, het is vier graden onder nul met een gevoelstemperatuur van min tien. Van de toeschouwers laat de harde kern het niet afweten: moeder, zus en zwager van Mike; Bülent, de vader van Hasan Ali ook al is hij onherkenbaar ingepakt en CasaSpider. We spreken elkaar moed in. Na twintig minuten begint de kou langzaam in de ledematen te trekken ook al is het bij lange na niet zo koud als tijdens de befaamde paardenshow op de Hongaarse pusta.

De kinderen houden zichzelf lekker warm door te voetballen, ja zo is het een koud kunstje. Na een half uur geeft Daniella het voorbeeld en beent richting de kantine. Wij kunnen en willen niet achterblijven en vertellen de trainers dat we alvast de wedstrijdtactiek voor zaterdag met elkaar gaan doornemen.

Lekker, zo'n warm kopje koffie erbij. Om 14 minuten over 7 melden we ons weer langs de lijn en even later zitten Luchiano en ik in de auto. "Alles kits met je benen?", vraag ik hem. Hij heeft na een sportieve prestatie zo nu en dan flink last van zijn benen. "Nee, ze zijn prima."

Ik doe de voordeur open en loop door naar de woonkamer. Luchiano wil de trap oprennen en dan hoor ik een gil. Snel ga ik naar de trap en zie Luchiano in gebukte houding staan. Hij kan niet vooruit en niet achteruit, er is iets danig mis met zijn rechterknie. Ik draag hem naar de bank en trek voorzichtig zijn schoenen en broek uit. Hij kan zijn knie bijna niet bewegen en het doet flink pijn.

Woensdag is het geen cent beter en maak ik een afspraak bij de huisarts. Dokter Fleerakkers kijkt nauwkeurig naar de knie en vermoedt dat de patella pees is overbelast. Het vreemde is alleen dat Luchiano absoluut niet op zijn rechterbeen kan staan. Daarom overlegt ze met het Amphia ziekenhuis in Breda. Daar raden ze aan om toch even langs te komen, nog wel bij de Spoedeisende Hulp. Het goede van de afdeling Spoedeisende Hulp is dat ik zonder betalen vlak voor de ingang mag parkeren. Het nadeel van Spoedeisende Hulp als men niet op sterven ligt is dat andere patienten met zwaarder letsel nog wel eens voorgaan. Hier een tijdbalkverslag van ons bezoek aan de afdeling Spoedeisende Hulp van het Amphia Ziekenhuis (Molengracht) te Breda.

• 14:35 Aankomst Spoedeisende Hulp. Voor een euro leasen we een rolstoel en het eerste wat de baliemedewerkster van de Spoedeisende Hulp zegt is: "Een ogenblikje". Ja, dat verwacht ik niet bij de Spoedeisende Hulp. Daarna mogen we plaatsnemen in de wachtkamer.
• 14:55 Een verpleegster haalt ons op en wil ons een kamer binnen leiden die al bezet is. Jammer, maar we moeten terug naar de wachtkamer.
• 15:10 Nu verschijnt er een verpleger die Luchiano in een behandelkamer op het bed legt. We wachten op de dokter.
• 15:30 Een dokter komt binnen (dokter Jimenez?). Hij vraagt wat, drukt wat en besluit om Röntgenfoto's te laten maken.
• 15:32 We zijn weer alleen in de behandelkamer en wachten op het maken van de foto's.
• 15:40 Mensen komen vragen of de dokter al langs geweest is. De foto's zijn al wel aangevraagd.
• 15:50 We worden opgehaald en men maakt twee Röntgenfoto's van Luchiano's rechterknie.
• 15:55 We zijn weer terug in de behandelkamer van de afdeling Spoedeisende Hulp. Luchiano: "Ik wil met Spoed hier weg."
• 16:20 Luchiano: "Moet ik 500 keer hetzelfde verhaal vertellen." Dat klopt, aan alle hierboven genoemde Amphia-medewerkers heeft hij hetzelfde verhaal verteld. Wachten, wachten, wachten.

O ja, toen we van de huisarts naar de auto liepen, Luchiano hinkelend, heb ik hem het laatste stukje tegen zijn zin gedragen. "Zet me neer, dit is zo humiliating! Straks ziet Joey mij nog, die rijdt hier heel vaak langs."

• 16:35 Ik ben op de gang gaan staan om te laten merken dat wij er nog zijn. Een dame komt langs en vraagt of ik een kopje koffie wil. Ja, graag. Luchiano krijgt niets. Neen, ze zijn ons niet vergeten maar het beoordelen van foto's kan lang duren. Dat weten wij inmiddels al. Als ik een slokje van mijn koffie neem vraagt Luchiano waarom hij eigenlijk niets te drinken heeft gekregen. "Jij bent de patient en die gaan toch dood", zeg ik vriendelijk.
  
• 16:47 We maken maar wat foto's van Luchiano met gele en bruine teddyberen die in de behandelkamer voorhanden zijn.
  
• 16:57 Dokter Jimenez komt binnen en heeft niets afwijkends op de foto kunnen zien. Luchiano moet maar rusten en er komt een drukverband. Na anderhalve minuut is de dokter alweer weg.
  
• 17:06 Een verpleger in opleiding (Sybren?) komt binnen en legt onder het toeziend oog van een wat oudere verpleegster het drukverband aan. Luchiano wil graag krukken, dat vindt hij interessant, en vraagt hierom aan de verpleegster. Die geeft aan dat met de dokter te moeten overleggen. Even later komt ze terug en zegt dat de dokter dat niet nodig vindt: "Anders ga je met die krukken rondsjouwen en dan rust jouw knienie."
  
• 17:20 We zijn klaar, ja echt, en begeven ons naar de uitgang met Luchiano in zijn lease-rolstoel. In het portaal zie ik het al, een ambulance heeft mijn auto dubbelgeparkeerd. Dat kan er ook nog wel bij. Ik loop terug naar de balie en de medewerkster roept de chauffeur op.
  
• 17:25 Eindelijk, we zijn van het terrein van de Spoedeisende Hulp af.
  
• 17:45 Thuis. Snel een Westmalle Tripel opentrekken. Het is me allemaal wat, die Spoedeisende Hulp.

Posted by CasaSpider at 9:10 PM | Permalink | Comments (13)

Zondag is onze Biergrensdag, dan rijden we naar Baarle Hertog (B) / Baarle Nassau (NL) om de voorraden Westmalle Dubbel en Tripel aan te vullen. Gelukkig drinken we geen Leffe of Jupiler want dat is bijna op in Belgie. Net voor we vertrekken verslaat Ajax voor de zoveelste keer AZ. Die ochtend heb ik wat zitten grasduinen in uitspraken van Herman Finkers en deze is in dat opzicht wel aardig: "Jij speelt een verrek leuk potje voetbal", zeiden de Ajax-spelers tegen mij. Ik zei: "Och, dat geeft toch niks, jullie hebben weer andere kwaliteiten."

Hij blijft leuk, net als Luchiano (12) die sinds kort in zijn Waarom-fase zit. Meestal enteren kinderen die fase als ze tweeëneenhalf of drie jaar oud zijn, maar Luchiano dus op zijn twaalfde. Wat zeggen wij dan? Beter laat dan nooit!

Hij heeft nooit animo om ergens heen te gaan maar eenmaal onderweg heeft hij het wel naar zijn zin. We kletsen over van alles en nog wat, bijvoorbeeld over het boek Oorlogswinter waarover Luchiano aanstaande woensdag een boekbespreking heeft. Thema's als verraad en vooroordelen passeren de revue, alsmede het feit dat moeilijke situaties zoals een oorlog verhoudingen en karakters genadeloos bloot leggen.

"Waarom worden haren grijs?", vraagt Luchiano. "Ze zijn toch dood?" Haren groeien aan vanuit het hoofd en daar worden de attributen zoals de kleur bepaald. Maar waarom ze ineens grijs worden, ik heb geen idee. We rijden langs een greppel. "Waarom zijn er eigenlijk greppels? Die zijn keigevaarlijk!", luidt de volgende vraag. Dat is een moeilijke.

"Verkeersdrempels kunnen ook keigevaarlijk zijn, als je er niet op bedacht bent en er met 80 overheen rijdt", zeg ik. Al snel zijn we het erover eens dat verkeersdrempels inderdaad gevaarlijk kunnen zijn maar dat ze ook een verkeersveiligheidsverhogende functie hebben. Bij greppels kunnen we vooralsnog geen nuttige functie ontdekken. Ik kom niet verder dan waterafvoer en een grensfunctie. "Dan kunnen ze toch ook een lijn trekken", ontkracht Luchiano mijn argumentatie.

Bij de Biergrens zijn we snel klaar. Diana (3) zit in het karretje en de verkoopster vraagt of ze haar mag kopen. "Vijf euro", zegt Diana. Bijna is de deal rond maar op het laatst trekt ze haar aanbod in. Ze verkiest haar broertje boven twee nieuwe zusjes. We besluiten nog wat rond te lopen in Baarle Hertog. Ja, ik noem het liever Baarle Hertog dan Baarle Nassau omdat men dan toch meer het gevoel heeft in het buitenland te zijn. De kinderen hebben honger en we kopen een grote puntzak met patat. Oh sorry, dat heet hier friet.

Lekker hoor, die grote dikke frieten met een klodder mayonaise. Waarom vinden mensen vet, alcohol en cola eigenlijk zo lekker en taalt men minder naar een schaaltje prei? Tot slot het antwoord op de grijs-haar vraag: "Grijs haar is het gevolg van een veranderde eiwitsynthese waardoor er een verlies is van melanine, het pigment dat kleur geeft aan het haar. Hierdoor neemt de concentratie van melanine in het haar af en wordt het grijs. Wanneer alle melanine volledig verdwijnt, wordt het haar wit ofwel kleurloos."

Waarom is mijn haar dan zilver?

Posted by CasaSpider at 7:03 PM | Permalink | Comments (12)

Negatieve factoren als dreigend terrorisme, misbruik en fraude in combinatie met ontwikkelingen in techniek en ICT zorgen ervoor dat steeds meer gegevens van burgers niet alleen worden opgeslagen maar ook voor diverse doeleinden gebruikt. Een man met een bijstandsuitkering woont samen met een vrouw, ook met een uitkering. De man heeft voor de vorm een eigen woning maar wordt gesnapt omdat hij zijn grijze kliko met streepjescode volgens het geautomatiseerd systeem nooit leegt. Ook al is de kliko-registratie helemaal niet bedoeld om dit soort fraude op te sporen. Wie niets te verbergen heeft hoeft zich nergens zorgen om te maken, zo luidt het adagium.

Wij spelen mee in de Postcodeloterij, immers straks zijn al onze buren miljonair en verbijten wij ons op een houtje. Laatst heb ik een extra lot gekocht en dan niet een van onze eigen postcode maar eentje op 6229 ES in Maastricht, huisnummer 4. O ja, en ook eentje met 3584 AA in Utrecht, huisnummer 249. Gek eigenlijk, vroeger bestonden er geen postcodes en toch kregen we meer post.

We zijn onderweg naar ergens in Belgie en rijden vlakbij Maastricht op een provinciale weg. Potverdorie, daar schiet uit een zijweg ineens een auto de weg op! Een botsing is niet te voorkomen. Als we weer bij onze positieven zijn zie ik een stuk bot van mijn been dwars door het vel steken. Allemachies, snel naar het ziekenhuis en vanzelfsprekend rijd ik zelf. [X] Geschikt.

Een ziekenhuis komt men niet zomaar meer in. Gelukkig heb ik mijn zorgpasje bij me. De intake-dame kijkt bedenkelijk. Dat kon wel eens een dure behandeling worden. "Wat is uw postcode?", vraagt ze quasi-vriendelijk. Razendsnel overzie ik de situatie en lieg met een stalen pokerface: "6229 ES".
- "Okay. Euhm, heeft u daar ook een bewijsje van?"
"Neen, ik heb verder niets bij me. Oh, of wacht eens even, hier heb ik mijn lot van de Postcodeloterij."
De dame bestudeert het lot en glimlacht: "Ja, u woont hier vlakbij. Dan kunnen we u wel behandelen."

Het ziekenhuis als loterij in een maatschappij die in rap tempo krankzinnigizeert. Aan de Nederlandse universiteiten bestaat met ingang van het najaar 2010 een nieuwe studierichting: Postcodegeneeskunde.

Het Academisch Ziekenhuis Maastricht (AZM) weigert patiënten met zeldzame immunologische ziekten die niet in de buurt van het ziekenhuis wonen. “Dit is onaanvaardbare postcodegeneeskunde.” Dit zegt SP-Kamerlid Henk van Gerven in een reactie op het bericht in NRC Handelsblad dat het Academisch Ziekenhuis in Maastricht patiënten om financiële redenen weigert. Het ziekenhuis heeft vorig jaar besloten nog slechts een beperkt aantal patiënten met zeldzame immunologische aandoeningen in de nabije omgeving te behandelen. Het management overweegt dit bij meer dure aandoeningen te gaan doen. (Bron)

Ja, niet zelden is fantasie minder bizar dan de werkelijkheid.

Posted by CasaSpider at 8:15 PM | Permalink | Comments (11)